РУКАПІС (нататнік Таццяны Сівец)

Хлопчык, ты ж проста яшчэ не ведаеш правілаў
І не вывучыў выключэнняў.
Ты верыш у тое, што кажуць,
І нават у думках правільна
Ставіш націскі. П’еш абсэнт. І ў кішэнях
Тваіх – нічога цяжэй за цэнт. (А заўтра тваё нічога пакуль не важыць.)

Мілы мой хлопчык! Ты прагнеш загінуць за…
Ці насуперак,
Але толькі б хутчэй і гучна!..
Ты імкнешся вецер свой закілзаць,
Але ён нясе цябе – у Ірак.
(А куды яшчэ?) І нічога цябе не вучыць…

І ніхто табе не агучыць – ні з гор, ні з рэк.
Ні законаў, ні запаветаў, ні слоў, ні сказаў…
Родны, ты, праўда, думаеш,  што пакутнікаў і святых
Не выбіраюць з нейкіх там недарэк?..
То шалом табе, мой адказны!
І найлепш не глядзі назад – там ужо не ты…

20.05.12

Ведаеш, мама, дзяўчынак бяруць у войска!
І нават анёлы на гэтай вайне паміраюць пад гукі танга.
Навошта ім танкі, мама, навошта танкі,
Калі ёсць словы, калі ёсць правільныя пытанні!
Вось каб
Мы былі хлопчыкі, мама, то нас прадавалі б (танна,
Канечне, але хоць штосьці!),а дзяўчынак бяруць за так! А
Што там плаціць за вочы гэткія ці за косы?
Галоўнае тут, ці пасуе станік
Да колеру глебы, якая аднойчы стане
Нашаю. І мы ляжам на ёй, нібы ранішнія пракосы…

18.05.12

Хто пракляў цябе? Хто ўключыў цябе ў тыя грэбаныя “адсоткі”?
Хто прымусіў цябе ляцець, нібы ўніз з высоткі?
Хто вучыў цябе спадзявацца, шаптаў: “А ўсё-ткі…”?
Хто прыдумаў табе імя і закрэсліў лёс?
Хто цябе вымушаў штодзённа разношваць словы
І мучыцца ў іх, нібыта ў абутку новым?
Ён глядзіць на цябе спачувальна зараз: “Ну што, хрэнова?
А я ж яшчэ і цянёт табе недаплёў…”

І Ён сочыць цябе, быццам рыбіну ў глыбіні…
Кажа: “Рабі, што хочаш, але без мяне – ні-ні!”
А цябе ўжо курчыць ад гэткай Ягонае дабрыні –
Так, што хочацца ўсплыць хутчэй жыватом уверх…
Але ты трымаешся, ты ўсё думаеш: “Праміне…
Можа быць, Ён засне і забудзецца на мяне…
Ну, чаго Яму тут, хаця б Ён прыйшоў пазней…”
І, быццам кручок, глытаеш чарговы верш…

Так лётаюць тыя, хто аніколі не марыў лётаць…
Так расцвітае каханне і адцвітае лотаць…
Так вы плывеце ўдвух у дзіравай лодцы…
Толькі вось невядома – на поўнач ці на бяду.
Бо наўкола вада, вада і вада – паўсюдна.
(Праўда, калі не глядзець, то, канечне, не так паскудна.)
… Ён аднойчы ўзлуецца нечага, паламае вуду –
І выскачыць, порсткай плоткаю, – у ваду…

24-25.03.12

Такія хлопчыкі не купляюць сваіх дзяўчынак,
Такія хлопчыкі не выносяць мазгі і рэчы.
Такіх не лечаць, а нават калі б лячылі,
То налічылі б не болей за тузін-другі… Дарэчы,
У іх саміх унутры – лічыльнікі –
Яны заўсёды выходзяць за станцыю да канечнай…

І канечне, ты застаешся… Ты застаешся – вернай,
Правільнай, паслухмянай і трошкі дзіўнай.
Не глядзі яму ў спіну – яго ўсё адно не вернеш!
Нават вечнасцю заплаціўшы, забыўшыся на гадзіннік…
Ты не ведаеш, што твой хлопчык сабраў з ільдзінак
Слова “ключ”?.. Ён ужо адчыняе дзверы…

Не кажы яму, што наўкола – ядзерная пустыня,
Што “гейгер” закшкаліў яшчэ на подступах да ўваходу…
Што тварам так горача, але рукі стынуць,
І не адрозніш, якая там паравіна году…
Праўда, такія хлопчыкі назаўжды сыходзяць…
Праўда, лепей было б, канечне, зусім не з тымі…

13.03.12

Толькі не пачынай, прашу цябе! Толькі не пачынай…
Усяму свой кошт, ці дакладней – свая цана.
Нас абклалі з усіх бакоў, і за спінай маёй – сцяна,
І нехта заўсёды імкнецца скалечыць нас.
Ты хочаш вайны? Дык вось яна! Вось яна…

Мы можам не верыць і думаць, што ўсё міне,
Што застануцца вершы, бы цені на той сцяне…
Ды калі я жыву табой, то хто жыве “за мяне”?
Я заплюшчу вочы, і ўсё будзе, як раней…
Толькі не пачынай, прашу цябе! Толькі не…

3.03.12

Знаеце, доктар, яны адмянілі вясну…
Значыць, цяпер толькі гэтыя белыя, белыя, белыя сцены!
Доктар, ці праўда, што вы размаўляеце з ценьмі?
Не турбуйцеся, доктар, “у вену” – прасцей за “ў віну”…

Тут пасцелі засцелены памяццю ды адзінотай…
І на кожнае – штамп, каб ніхто не пазбыўся журбы.
Доктар, скажыце, ці лечыцца гора віном, а?..
Можа быць?.. Можа быць… Можа быць…

Не палохайце, доктар, не будзе, ні балю, ні болю –
Мы не здрадзілі тым, хто забыўся пра нас і заснуў!
Доктар, не трэба, я больш на чаканне не здольная!
Забярыце мяне!.. Але толькі вярніце вясну!..

1.03.12

Вось яны!
Маршыруюць пацешным войскам:
Іх вачніцы і вусны заліты воскам,
Ім па 30 вёснаў, і ўсё ў іх жыцці – дзівосна!
Вось яны!
Можа быць, кожны восьмы
Вернецца пераможцам на родны востраў,
Але гэта ўвосень…
А покуль – проста
Не зважаць, як за спінай палаюць вёскі,
І на вуснах прысмак, салёны, востры…
Паглядзіце – вось яны!..
Вось… мы.

Мы даўно не цікавімся, хто там дыхае за плячыма,
Хто пазірае ў патыліцу восеньскімі вачыма…
Толькі дзе тыя хлопчыкі, дзе дзяўчынкі,
Якім нічога не забаронена і ўсё можна?
Яны аніколі не плакалі, бо лічылі
Сябе неўміручымі... Ты нічым ім,
Чуеш, нічым… нам… не дапаможаш…
На ўсіх – пароўну… Мы маршыруем шчыльна…
Перадай прывітанне тым, хто нас некалі пераможа!

… - 9.02.12 г.

І пляваць я хацела на кепскія ўсе прыкметы:
Я хаджу і па ветры развейваю валасы!
Мне хапае паветра – чуеш?! Мне нават хапае паветра...
І калі тут – “па веры”, то мне няма чаго і прасіць...
Бо калі не павераць, то хай тады і не плачуць!
Там, наверсе, канечне, даўно падлічылі кошт...
Ды мне на гэта... З Альпаў ды Апалачаў!
Покуль вусны твае пахнуць мёдам ды малаком...
І коткамі лашчацца сны пад маёй рукой...
І нават паветра хтосьці чытае паміж радкоў...
І прыкметы нічога – зусім нічога! – ужо не значаць!

19.12.11

А так, як раней, канечне, ужо не будзе…
Гэта ўсё казачкі для дарослых – падман для чужых дзяцей…
Воля ведае: калі падскочыць добра, можна і паляцець,
Вышэй і вышэй… Ажно покуль цябе не разбудзяць…
(Ды чорт іх бяры, гасцей!)
Вяртацца – заўжды балюча:
У вочы свецяць, лаюцца і крычаць…
Воля б не прачыналася, толькі ж праз дзень “палучка”,
І суседка ключа не мае… Карацей…
Божухна, як гэта ўсё не ў час!..

17.12.11

Я так доўга табе не пісала, што нават дзіўна…
Дзе я была, што рабіла, за кім ішла?..
Гэта не важна – я… Не пазірай на гадзіннік!
Я не затрымаю… Я больш не трымаю зла…
Больш няма ні надзеі, ні… нават апошняй просьбы…
Столькі гадоў, а запоўніць – запомніць – няшмат…
Толькі вось сын ужо рос бы…
Не слухай!.. Ні крыўдаў, ні грозьбаў…
Болей нічога… Нічога… Нічога… Няма...

17.11.11